Als kind keek ik naar mijn moeder en zag ik hoe zij de tijd kon vastleggen in haar kunst. Zelf tekende en knutselde ik, maar ik was altijd te afgeleid om ergens echt voor te gaan zitten. Toch lijkt het alsof ik al die jaren goed heb gekeken, alsof ergens in een vakje in mijn hoofd is opgeslagen hoe het moet.

In april 2026 kwam het eruit. Sindsdien schilder ik obsessief. Ik verdwijn in mijn werk, alsof er iets uit moet waar ik zelf weinig over te zeggen heb. Ik kan het niet meer binnenhouden.

En de peren? Die begonnen met een flauwe opmerking van iemand. Ik dacht: "Jij denkt zeker dat je een toffe peer bent." Ik tekende een peer, maar het hielp niet. Dus nog een. En nog een. En nog een. Sindsdien kom ik er niet meer vanaf, en je vindt ze op bijna elk schilderij.